OĞLUNUN BABASI devrin SULTAN-ÜL-ULEMASI
Mânâ denizi çoştukça
coşuyor,
kabına
sığmaz
olup taşıyordu.
Kısa
görüşlüler,
menfaat gözeticiler, mevki makam düşkünleri
tedirgindi hâllerinden.
Yersiz bir
endîşe
içindeydiler. Sanki kaybedecek bir hâlleri vardı
durduk yerde...
Bu gidişe
dur denmeliydi. Yarasalar gibi gözler kamaşıyordu
ilim-irfan
şulelerinden...
Bilgi-bilge
şualarından...
Gözler kamaşıyordu
erdemlikten, ermişlikten,
bilgelikten bilgiden...
Çünkü
şairin
dediği
gibi:
"Erbâb-ı
kemâli çekemez, nâkıs
olanlar.
Rencîde olur
dîde-i huffaş
ziyadan!"
Yâni:
"Olgun kişileri
çekemez eksik olanlar!
İncinir
yarasa gözü
ışıktan!"
*
Ne yapmalı,
ne etmeliydiler?
Varlığından
nasıl
kurtulmalıydılar?
Sonunda en
etkin silâhı
buldular.
Baş
başa
vererek ber-karar oldular.
Vekt azîzinin dürülsün
defteri!
Bulamaz olsun, söz edecek
yeri.
Kalktılar,
vardılar
ayağına
sultanın,
Baş
koyup, el sürüp eteğine
tahtının.
Dediler sultanımız,
var bir haberimiz!
Olsun diye yanınızda,
bir değerimiz.
Sultanü'l-Ulemanın
etrafında
var,
Binlerce sayısız
insan, dağlar
kadar!
Sanırız,
Bahaeddin Veled'in hep yanına
varışlar;
Belli ki, boşuna
değil,
bu etrafında
toplanışlar!
*
Evet, kimileri
Bahaeddin Veled'in büyüklüğünü
çekemediler. Hased ettiler. Sultana yâni Muhammed Tekiş'e
(1173-1200) karşı
çekiştirdiler.
Sonunda on ikiden vurdular. Can alacak noktayı
buldular.
Halkın
büyük bir kısmı,
Bahaeddin Veled'e görülmemiş
ilgi gösteriyordu.
İşte
bunun gerekçesini güya açıkladılar.
Halkın,
kendisinden yüz çevireceklerinden bahsettiler.
Bahaeddin
Veled'e tâbi olup uyacakları
endîşesini
dile getirdiler. Saltanatının
tehlikede olduğunu
söylediler. Bizden günah gitti! Gayri sen bilirsin, dediler.
*
Gerçi, Sultan severdi
Bahaeddin Veled'i,
İktidarına
da fakat, gölge düşsün
istemedi.
Tahtından
olmayı
ise asla.
Kalbi
dayanmazdı
zira buna.
Olacak
şey
miydi bu hiç ona?
Durup dururken
hepten kaçtı
uykusu!
Gönderdi yakınını
kalmasın
kuşkusu...
Bu his ve
duygular içinde dedirtti adamına:
Varken Sultan burda, ikincisi
olur mu ya?
İstiyorsa
sultanlık,
yol versin bana!
Hemen geçsin
kendisi, devlet başına!
*
Bunca sitemli,
edep dışı,
ta'rizli, uygunsuz sözler;
Bıraktı
mânâ sultanının
kabinde, onulmaz izler!
İşte
burda, et dikkat; değerli
okur!
Kulak ver de dediklerime,
biraz dur!
Alimler sultanı
bağlamıştı
Allah'a gönlünü,
Zaten bundan
ileri geliyordu, o meşhur
ünü.
Sultanın
teklîfiyle,
Dönmüştü
bir deliye!
Çalıştı
bunca sene,
Boşa
gitti desene!
*
Olacak iş
miydi ona bu?
İçinden
hayıflanıp
durdu!
Kafasında
neler neler kurdu...
Onca sene böyle mi buyurdu?
Gözünü ayırmamıştı
asla, hiç Hak'tan.
Etmezdi aldırış,
gelecek söze halktan.
Söyledikleri halka; inci,
yakut türünden cevherdi.
Kalırsa
burda
şayet;
halka karşı
acaba ne derdi?
Sanırdı
ki, halk; bu sözleri Bahaeddin Veled,
Söylemiş
demek, kalmak için tahtta ilelebed!
Denirdi bu takdirde, cevher
gibi hak sözlere;
Sayılırdı
cam hükmünde, bu sözler nâhak yere.
*
Öyleyse etmeliydi hemen
hicret,
Elini çabuk
tutmalıydı
gâyet!
Olur mu hiç bırakmak
Hakk'ı
zan altında?
Sonra ne derdi
Rab ona, yüce katında?
Terk etmeliydi, bu yeri
hemen!
Kimse hizmete, kem söz
etmeden!
*
İnsandı
bu! Ona karşı
"Hüsnü zan, ademi itimad!" Asıl
olmalıydı.
Suizan etmemeli. Kötü zan beslememeli. Ama tedbiri de, elden bırakmamalıydı.
Dilin kemiği
yok. Aslı
astarı
olmasa da, halk; kuşku
içinde olacak... Demek ki diyecek, Bahaeddin Veled; ilmini irfanını
başa
geçmek için kullanıyormuş!
Bu düşünce,
bu zan ve sanıları
yüzünden, ilmine irfanına
dudak bükecek!.. Elmas, yakut değerinde
olan bilgisi değerden
düşecek!..
Bir anda cam hükmünü alacak! Etkisini kaybedecekti!
Bu ise Alimler
Sultanınca
mânevî âfet...
İlim,
iman ve irfana karşı
işlenmiş
en büyük cinayetti!
Halkın
böyle düşünmesine
fırsat
veremezdi.
İlim
ve irfanın
izzet ve
şerefini
ayaklar altında
çiğnetemezdi.
*
Düşündü
taşındı
baktı,
başkaca
çare yoktu!
Ailesi tüm çevresi buradan
göçecekti...
Sultan işitince
bu kap kara haberi,
Olamaz dedi, haberin bundan
beteri!
Sultan hatâsını
nihayet anladı.
Kalması
için af diledi yalvardı.
Pişman
oldu, başını
eğdi
yere,
Ama ok yaydan
çıkmıştı
bir kere.
*
Başta
Peygamberler ve onların
izinde giden her büyük zât gibi, asîlâne bir tavır
sergiledi. Soyluca davrandı.
Kendisine edilen iftiralar ve yaptığı
manevî cihad için Halk ile devleti karşı
karşıya
getirmedi asla!
Fitne ve karışıklığa
meydan vermedi. Kendisi için halkın
galeyâna gelip taşkınlık
yapmasını
istemedi. Bilâkis bunu önledi. Onları
sükûta davet etti, sâkinleştirdi.
Yatıştırıcı
çağrılarda
bulundu.
Bir Cuma günü câmide
Belhlilerle,
Vedalaştı,
helâllaştı
işte
öyle.
İbret
alsın
halk ve devletler diye,
Örnek oldu, o günden beri
böyle.
Belh'den başladı
göçe. Nişabur,
Darüsselâm denen Bağdat;
derken Kûfe yoluyla Mekke-i Mükerreme'ye geldi. Hac farizasını
îfa ettikten sonra, Medine-i Münevvere'de karar kıldı.
Hz. Peygambere
mânen konuk oldu. Bir süre O'nun otağında
âdeta Cennet hayâtı
yaşadı.
Aldığı
"Mânevî işaret"
üzerine,
Veda etti
Muhammed'e, yaşlı
gözlerle!
Uzunca
bir seyahatten sonra,
Şam-ı
Şerîfe
indi.
Şamda
kalması
için çok
ısrar
ettilerse de, nâzik bir
şekilde
teklîfi geri çevirdi.
Anadolu'ya
gitmesi gerektiğini,
özellikle belirtti.
Yine yorucu
bir yolculuktan sonra, Larende'ye ulaştı.
Ki,
Konya yöresinde, bugünkü Karaman
şehridir.
Ruhu
hep
şâd
olsun.
Kabri nurla dolsun.
MUHSİN
BOZKURT
Emekli
Öğretim Görevlisi